Groeipijnen

Ik heb een complexe interessante relatie met Drenthe, waar ik ben geboren en getogen.
Acht jaar geleden verhuisde ik naar Rotterdam, de andere kant van het land. Mijn relatie van tien jaar was voorbij en mijn huis was ik kwijt. De scheiding ging niet helemaal zoals je zou hopen, dus ik was ook praktisch al mijn geld kwijt.

Als je weinig meer hebt te verliezen, ben je vrij om keuzes te maken vanuit je hart. Ik ging doen wat ik wilde doen, en eigenlijk de reden was van alles wat ik had verloren: illustratie en schrijven.
Ik werkte tot dan voornamelijk als grafisch ontwerpen en fotograaf, en hoewel ik het prettig vond, was het niet mijn levensdoel. Ik voelde het vlammetje wakkeren en wilde het volgen.
Ik nam bijbanen om mijn rekeningen te betalen, vond uiteindelijk mijn geliefde appartement van 40m2 in Rotterdam en bouwde mijn leven opnieuw op.

Ik reisde regelmatig af naar Drenthe, omdat mijn familie daar woont. Het waren korte, hectische bezoekjes die in teken stonden van de familie.
Voor mijn eigen relatie met de grond, het landschap, de cultuur, mijn herinneringen en hoe ik me daarbij voelde was nog geen ruimte. Ik was vooral aan het overleven. Hoewel ik iets voelde broeien, liet ik het niet meteen toe.
Toen alles in rustiger vaarwater kwam, ik minder van opdracht naar opdracht holde en een huis vond waar ik een basis kon opbouwen, kwam er ruimte voor mijn gedachten over mijn geboortegrond.

Ik voel weerstand, maar ook liefde als ik aan Drenthe denk. Het voelt als thuis en tegelijkertijd als een plek waar ik niet hoor. Als jonge grafisch ontwerper daar kreeg ik vaak kritiek. Toen ik illustrator was, werd dat erger. Wie dacht ik wel niet dat ik was? Dacht ik soms dat ik beter was dan anderen? Waarom moet ik weer zo apart doen?
Ik had nog niet genoeg zelfvertrouwen en eigenwaarde om te staan voor wie ik was en ben. Moet je voorstellen wat ze zouden denken als ik kunstenaar werd!

Voordat ik wist dat ik de provincie zou verlaten, deed ik mee met een expositie. Alle werken die ik maakte draaiden om het thema van mezelf vinden en weggaan. Eén van de werken zei: ‘home isn’t where our house is but wherever we are understood’. Je kunt nog zoveel van een plantje houden, maar als je het geen ruimte en water geeft, zal het niet groeien.
Twee maanden later vertrok ik, alleen naar Rotterdam. Daar kon ik nog meer groeien, kwam ik terecht bij mensen die hetzelfde aan het doen waren. Rotterdam was mijn Pokon.

Na ruim acht jaar in Rotterdam ben ik tot bloei gekomen, maar ik kan niet ontkennen dat mijn wortels in Drenthe liggen, en daarmee ook de basis van wie ik ben. Ik begon de behoefte te voelen om mijn relatie met mijn geboortegrond te onderzoeken.

Wat is de invloed van meer dan 300 jaar landarbeiders in mijn genen? Is dit waarom ik mij schuldig voel dat ik mijn lichaam niet fysiek inzet om te werken? Hoe kan het dat ik kunstenaar ben terwijl mijn grootouders niet eens naar de middelbare school konden? Verloochen ik mijn afkomst door een ander pad te kiezen?
Ik voel dat ik een enorme sprong op de tijdslijn heb gemaakt: van veenarbeider (waarbij mijn grootouders niet eens kraanwater of elektriciteit hadden in huis als kinderen) naar kunstenaar, en dat binnen twee generaties. Hadden er geen stappen tussen moeten zitten, had ik geen ’normale’ baan moeten hebben om de transitie wat vloeiender te maken?
Deels denk ik dat het is omdat ik geen kinderen heb. Ik hoef geen basis te leggen voor de generatie na mij, dus ik ben vrij om mijn eigen dromen te volgen en een leven te bouwen dat past bij mij. Na mij eindigt mijn familielijn, en wat ik achterlaat zijn de verhalen, illustraties en schilderijen die kunnen vertellen wie ik was.

Morgen reis ik weer naar mijn geboortegrond
Maar dit keer niet om familie te bezoeken: ik ga proberen een innerlijke dialoog aan te gaan.
Ik neem een groot schetsboek, potloden, penselen, verf en doeken mee om het vast te leggen als ik daar zin in heb. Ik nodig de gevoelens uit en kijk wat eruit komt. Ik heb geen idee wat er uberhaupt iets uit zal komen, ik zie wel. Het is een experiment en ik heb er zin in! Ik zal verblijven in een omgebouwde schuur, omringt door weilanden, dicht bij waar mijn voorouders kanalen hebben gegraven en de veengrond hebben bewerkt. Bij de volgende nieuwsbrief hoop ik je te vertellen hoe het was.